Μεγαλύτεροι ψεύτες από εμάς τους λογοτέχνες δεν υπάρχουν. Πουλάμε και αγοράζουμε με λόγια. Γινόμαστε "δικηγόροι" που αγγίζουν ψυχές, όχι έδρανα. Μπορούμε εύκολα να χλευάζουμε τα κακώς κείμενα. Το δικό μας ράμφος φτάνει ψηλά, στους χαρτογιακάδες της κοινωνίας. Αθέατοι, μας χειροκροτούν, με την ελπίδα να μπορούν να μοιραστούν στιγμές μαζί μας, σαν να εντάσσονται στην "κλίκα των διαβασμένων". Πόσοι αφορισμένοι είναι στα βιβλία μιας άλλης εποχής; Έτσι θα καταλήξουμε κι εμείς… Με το σπαθί μας θα έχουμε το έπαθλο του χαρτιού με στάμπα το όνομά μας. Στο τέλος, κάποιοι θα γίνουν και τρανά αγάλματα. Γι’ αυτό σας λέω… Μεγαλύτεροι ψεύτες από εμάς δεν υπάρχουν. Αν η ψυχή μας έχει βολευτεί στα εύκολα τότε είμαστε απατεώνες της πένας. Αν αυτά που έρχονται στο μυαλό μας περνάνε με πάθος στο χαρτί τότε είμαστε οι ποιητάδες του αύριο.