Ο Ζίγκμουντ Φρόιντ, ο θεμελιωτής της ψυχανάλυσης, στρέφει εδώ το βλέμμα του σε ένα από τα πιο συζητημένα και αινιγματικά πεδία της ανθρώπινης εμπειρίας: τη γυναικεία σεξουαλικότητα. Με τη γνωστή του τόλμη, «βάζει στο ντιβάνι» τις επιθυμίες, τις συγκρούσεις και τις μεταμορφώσεις που συνοδεύουν τη διαμόρφωση της θηλυκής σεξουαλικής
ταυτότητας.

Αντλώντας από τα βασικά εργαλεία της θεωρίας του −το Υπερεγώ, το οιδιπόδειο σχήμα, τη σχέση με τη μητέρα και τον πατέρα, τις πρώιμες καθηλώσεις και τις μετατοπίσεις της επιθυμίας − επιχειρεί να χαρτογραφήσει τη διαδρομή από την παιδική ηλικία έως την ενηλικίωση: πώς συγκροτείται η σεξουαλική συνείδηση, πώς αλλάζει το αντικείμενο της αγάπης, πώς εγγράφονται στο σώμα και στη φαντασίωση η απόλαυση, η απώλεια και η αναζήτηση νοήματος.

Ένα κείμενο-σταθμός που προκάλεσε θαυμασμό αλλά και έντονες αντιδράσεις, παραμένοντας μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς.

Ένα ελάχιστο δείγμα των χαρακτηρισμών που του έχουν αποδοθεί, στην εποχή του και στις επόμενες, είναι «τρελός», «απατεώνας», «επικίνδυνος», «ιδιοφυΐα», «μάγος», «θεός». Έχει επηρεάσει όλες τις τέχνες, την κουλτούρα, τις επιστήμες (ιατρικές, κοινωνικές, πολιτικές, ανθρωπιστικές) και έχει αλλάξει όσο κανείς τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και εκλαμβάνουμε τον κόσμο. Ο λόγος, φυσικά, για τον Ζίγκμουντ Φρόιντ, έναν εξαιρετικά μεθοδικό και πεισματικά αινιγματικό Αυστριακό γιατρό, ο οποίος αποπειράθηκε να λύσει όλα τα αινίγματα του ανθρώπινου ψυχισμού.