Θαλασσινά τοπία, μνήμες από διαδηλώσεις, πολιτικές αναφορές, αφηγήσεις αγωνίας, μορφές που χάνονται και επιστρέφουν, έρωτες που ξεφτίζουν ή ανάβουν σαν σπίθες — όλα ενώνει η ίδια ποιητική ανάγκη: να ειπωθεί το ανείπωτο και να φωτιστεί το σκοτεινό σημείο της εποχής.
Από τον Καββαδία έως τον Άλκη Αλκαίο, από την Παλαιστίνη έως τις φοιτητικές διαδηλώσεις, από τον George Floyd έως τις προσωπικές χαρακιές της ψυχής, ο Νικολάου πλέκει μια συλλογή όπου ο προσωπικός και ο συλλογικός πόνος συμπλέκονται.
Οι «Αστραφτερές Σφαίρες στο Ποτάμι» είναι μια ποιητική κατάθεση που ενώνει τον λυρισμό με την αντίσταση, την ευαισθησία με την πολιτική φλόγα, τη μνήμη με το μέλλον.