Με επίκεντρο τη φύση, τα όνειρα και τις θεμελιώδεις ανθρώπινες αξίες, ο ποιητής υφαίνει έναν κόσμο όπου η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία, αλλά πηγή δημιουργίας. Οι στίχοι του, με απλότητα και αμεσότητα, λειτουργούν σαν καθρέφτης ψυχής, σαν αόρατα μονοπάτια που οδηγούν σε ένα καταφύγιο – εκεί όπου οι λέξεις βρίσκουν παρηγοριά, οι σκέψεις καταλαγιάζουν και τα όνειρα ξαναγεννιούνται.