Μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο υπαινιγμούς, βλέμματα και απρόβλεπτες καταστάσεις, η κουζίνα μετατρέπεται σε σκηνή παρεξηγήσεων, ρομαντικών ανατροπών και κωμικών συγκρούσεων, αποκαλύπτοντας πως τίποτα δεν μένει κρυφό όταν οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με τον εαυτό τους.

Γραμμένο το 1859, το έργο παραμένει εντυπωσιακά επίκαιρο, φωτίζοντας με σαρκασμό και τρυφερότητα τις ανθρώπινες σχέσεις, τις επιθυμίες που δεν λέγονται και τις παρεξηγήσεις που γεννιούνται χωρίς να το περιμένει κανείς.

«Μελετώντας τη μετάφραση αλλά και τη σκηνοθεσία του έργου, καταδύθηκα σε αρχεία, βιβλιοθήκες, παραστασιολογία, εικονογραφία, άρθρα και κριτικές της εποχής, και ανακαλύψα πως το έργο αυτό είχε υποστεί στο πρώτο ανέβασμά του άγρια λογοκρισία ηθών, σε έναν παροξυσμό υποκρισίας. […] με ιδιαίτερη συγκίνηση αγγίζω το πρωτότυπο χειρόγραφο του συγγραφέα, εντοπίζοντας τις παρεμβάσεις των λογοκριτών. Μετά την αντιπαραβολή και την αποκατάσταση του πρωτότυπου κειμένου, το έργο ξαναβρίσκει το αληθινό του νόημα και την πραγματική του μορφή. […] έλαχε σ’ εμάς, το 2008, στο Θέατρο της Ημέρας, ο κλήρος να πρωτοπαρουσιάσουμε […] ένα έργο όπως το έγραψε ο συγγραφέας του και δεν το είδε έτσι ποτέ κανείς, ούτε καν ο ίδιος», αναφέρει χαρακτηριστικά η Ανδρομάχη Μοντζολή, η οποία ανέλαβε τη μετάφραση και τη δραματουργική επεξεργασία του κειμένου.

«Το βοντβίλ είναι για τον Λαμπίς το πιο συχνό πρόσχημα στα παιχνίδια του πνεύματος, δεν προσφέρει τίποτα στην πλοκή, την τονίζει, την υπογραμμίζει, μαρκάρει μία παύση όπου ο πρωταγωνιστής εκφράζεται κατ’ ιδίαν, ή συνοψίζει σε ντουέτο, σε τρίο κ.λπ. το κλείσιμο μιας σκηνής ή και του έργου», συμπληρώνει η Jacqueline Razgonnikoff στο επίμετρο του κειμένου, και η Άννα Σωτρίνη «ολοκληρώνει λέγοντας «Το Ταξίδι γύρω από τη χύτρα μου είναι η μικροαστική τάξη και όλες οι κοινωνικές τάξεις μαζί σε μια εικόνα. Ο Ευγένιος Λαμπίς δεν είναι στοχαστής που χτίζει συστήματα· είναι ο δημιουργός που αποκαλύπτει ρωγμές. Η φάρσα του δεν είναι απλώς κωμωδία· είναι μηχανισμός.