Οι σημαντικές  συναισθηματικές  και υλικές αποστερήσεις, που έχουν βιώσει κατά την παιδική τους ηλικία, οι παραβατικοί ανήλικοι τους έχουν εγκλωβίσει σε έναν κόσμο επιθετικότητας και απόρριψης εντός του οποίου η παραβατικότητα είναι η μόνο γλώσσα με την οποία μπορούν να επικοινωνήσουν την οδύνη τους και την οποία καλούνται να αποκρυπτογραφήσουν και να αλλάξουν όσοι θέλουν να λειτουργήσουν θεραπευτικά υπέρ τους (Tomkiewicz, 2012).
   Συναφώς αναδύεται το ερώτημα ποιοι ήταν αυτοί οι κοινωνικοί θεσμοί που απέτυχαν πλήρως προκειμένου ένα ανθρώπινο ον που είναι προορισμένο γενετικά να συνάψει δεσμούς με τα φροντιστικά του πρόσωπα και να αναπτυχθεί ως ένας ευτυχισμένος ενήλικας, να καταλήξει σε μία πορεία βίαιης αυτο και ετεροκαταστροφής.
   Tι είναι θεσμική βία και ποιος είναι ο ρόλος της στην προκειμένη περίπτωση;