Η ποίηση της Παναγιώτας Χριστοπούλου Ζαλώνη ή «Μανούλας των στίχων» όπως αλλιώς  εμείς αγαπάμε να τη φωνάζουμε υπήρξε πάντοτε ένας αθόρυβος, επίμονος παλμός. Ένας τρόπος να δίνει μορφή σε ό,τι οι περισσότεροι φοβούνται να ψιθυρίσουν. Δραπετεύει στον ουρανό, ψάχνει λίγο δροσερό νερό από τα σύννεφα, και μαζί μάς φέρνει όσα η καρδιά της κράτησε.  Τη χαρά, τη θλίψη, την απουσία, τη μνήμη που δεν χωρά στον χρόνο. Στο ενενηκοστό δεύτερο αυτό βιβλίο της, η φωνή της βρίσκει έναν νέο, βαθύτερο τόνο, γεννημένο μέσα από το φως και το βάρος της πρόσφατης απώλειας.
Η ποιήτρια δεν γράφει απλώς ποιήματα, οικοδομεί χώρους όπου ο αναγνώστης μπορεί να σταθεί και να ανασάνει. Οι λέξεις της συγκρούονται, χορεύουν, σπινθηροβολούν, αφήνονται στο συναίσθημα πριν εξημερωθεί, πριν γίνει ανάμνηση. Με τη γνώριμη ευγένεια και τη διαύγειά της, μετατρέπει το προσωπικό σε καθολικό, το τραύμα σε πέρασμα, τη μνήμη σε αθώρητη διέξοδο. Σε κάθε στίχο αντηχεί η πολύχρονη εμπειρία μιας ζωής που αφιερώθηκε στη γλώσσα, στην ακρίβεια, στη σιωπή ανάμεσα στις λέξεις. Κι εκεί αντηχεί και η παρουσία του συντρόφου της, όχι ως σκιά, αλλά ως συνοδοιπόρος που φωτίζει.
Όσοι έχουμε γνωρίσει από κοντά τη Μανούλα των στίχων, είτε μέσα από τις συζητήσεις μας είτε μέσα από τις σελίδες του δικού της περιοδικού, του Κελαινώ,  ξέρουμε ότι η γραφή της δεν είναι επιτήδευση. Είναι στάση. Είναι τρόπος να κατοικεί κανείς τον κόσμο με περιέργεια, επιμονή και μια σπάνια ευγένεια ψυχής.

Από τον πρόλογο της Σταυρούλας Δεκούλου:
           Συγγραφέως- Ποιήτριας