Μέσω του έργου σου (ζωγραφικού ή αρχιτεκτονικού) αποζητάς την απαρχή ενός διαλόγου με τον Άλλον, θαρρείς και μια αρχέγονη ανάγκη σε σπρώχνει να μοιραστείς μαζί του τα αιώνια ερωτήματα που σε στοιχειώνουν. Σαν να στέλνεις τη ζωγραφιά σου στο μέλλον, όπως το γράμμα μέσα στο μπουκάλι που αφήνεις στη θάλασσα, προς κάποιον άγνωστο παραλήπτη, με την κρυφή ελπίδα ότι θα το βρει και θα το διαβάσει. Κάτι σε σπρώχνει κάθε φορά να ζωγραφίσεις, να σχεδιάσεις, να γράψεις, σαν από μέσα σου να πηγάζει μια αυθόρμητη τάση να αντισταθείς στο πέρασμα του χρόνου που αφήνει πάνω σου τα ανεξίτηλα σημάδια της φθοράς του ή, όπως πολύ ωραία το διατυπώνει ο Αλμπέρ Καμύ: «Δημιουργώ σημαίνει ζω δυο φορές». Είναι η στιγμή μιας χίμαιρας, κατά την οποία πασχίζεις μάταια να σταματήσεις τη χειμαρρώδη ροή του χρόνου, να παγώσεις την απειροελάχιστη διάρκεια του παρόντος, να ξορκίσεις το πεπερασμένο της θνητότητάς μας.
Τάσης Παπαϊωάννου