Αλλά τι σημαίνει η έκδοση αυτής της μαρτυρίας για τη συλλογική συνείδηση της κοινότητας του Αργυροπουλίου και της ευρύτερης περιοχής; Τι μπορεί να προσφέρει σήμερα μια μαρτυρία που έχει γραφεί εκ των υστέρων -πριν από 35-40 χρόνια- για τα τραυματικά γεγονότα που συνέβησαν εκείνη τη φοβερή δεκαετία του 1940; Μήπως αναμοχλεύει το απωθημένο συλλογικό τραύμα ή μήπως απεναντίας επιχειρεί να το διεργαστεί; Mήπως σημαίνει, τελικά, ότι η επιβεβλημένη από το μετεμφυλιακό κράτος λήθη, όπως και η εμπρόθετη ή και η ανεπίγνωστη ατομική λήθη, δεν βοήθησαν την τοπική κοινωνία να υπερβεί τους διχασμούς και τις αντίπαλες τραυματικές οικογενειακές μνήμες, όπως άλλωστε συνέβη και σε τόσες άλλες περιοχές της Ελλάδας; Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα μπορεί να δοθεί από την πλημμυρίδα των εκδόσεων μαρτυριών και ιστορικών βιβλίων για τον ελληνικό Εμφύλιο, γεγονός που αποδεικνύει ότι μας ενδιαφέρει και σήμερα η σχέση που διαμορφώνουμε με τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, τα νοήματα που της προσδίδουμε και τα ερμηνευτικά σχήματα που επινοούμε.

Επιπλέον, επειδή ο Θανάσης Κουτίνας συμμετείχε ως στρατιώτης του Εθνικού Στρατού σε σημαντικά γεγονότα των πολεμικών συγκρούσεων, η μαρτυρία του, ως μικροϊστορικό τεκμήριο, προσθέτει μια ακόμη πολύτιμη ψηφίδα για τους τρόπους με τους οποίους η μνήμη διασώζει τις βιωματικές εμπειρίες, τα συναισθήματα και τις σκέψεις των «αφανών» της Ιστορίας.