Το γέρας απονέμεται ως έπαθλο —αλλά και ως το μέγιστο λάφυρο— στο γήρας, όχι μόνον όταν συνεχίζει να γράφει, αλλά και όταν γράφοντας «πειράζει» τη γραφή. Αναθέτει τότε στην ποίηση να αντι-καταστήσει το «ε» (γέρας) με «η» (γήρας) και να «πειράξει» έτσι και το νόημα με μια ομοηχία στο παρά πέντε. Η αντιμετάθεση αυτή —γράμματος χάριν— δηλώνει όμως και την αντιμετάθεση της γραφής με τη ζωή. Το Il faut tenter de vivre (Πρέπει να μπαίνεις στον πειρασμό να ζεις) του Πωλ Βαλερύ διαλάμπει και ως «Πρέπει να πειράζεις και να πειράζεσαι με τα γράμματα».