Το ημερολόγιο/αλμανάκ της Περισπωμένης ανήκει στην παράδοση της λογοτεχνίας του παραλόγου: ιστορίες και εικόνες αψηφούν τη συμβατική λογική, υπακούοντας σε δικά τους αδιόρατα νήματα. Ο Πάσχος, γνωρίζοντας πολύ καλά πώς να αναμείξει, στο μεγάλο μπωλ της αφήγησης, χρηστικό και φανταστικό λεξιλόγιο, παρουσιάζει τις ιστορίες του σαν να ήταν απόλυτα λογικές, ενώ ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται το παράδοξο, όπως συμβαίνει στη nonsense literature. Τα σχέδια του Ληρ δεν συνοδεύουν απλώς τις συνταγές, ούτε όμως και αποσαφηνίζουν τη διαδικασία· λειτουργούν μάλλον ως σιωπηλή υπενθύμιση ότι το παράλογο χρειάζεται ακρίβεια και ότι η ακρίβεια, όταν παρατραβήξει, γίνεται παράλογη. Το αποτέλεσμα είναι ένας παιγνιώδης διάλογος, όπου το παράλογο λειτουργεί ως εναλλακτικός και σίγουρα πανηγυρικός τρόπος κατανόησης του έτσι κι αλλιώς παράλογου κόσμου μας.