Μεγάλο μέρος της έρευνας στηρίζεται σε σπάνιο αρχειακό υλικό ή προσωπικές επιστολές τις οποίες απέστειλε ο Ιωάννης Καποδίστριας σε διάφορες προσωπικότητες με τις οποίες συνδέθηκε από την πρώτη στιγμή της εμφάνισής του στο πολιτικό προσκήνιο της πατρίδας του της Κέρκυρας μέχρι τα ξημερώματα της ημέρας που δολοφονήθηκε, στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, στο Ναύπλιο.
Μέσα από το υλικό αυτό παρουσιάζεται ένα εντελώς διαφορετικό πρόσωπο από εκείνο που η επίσημη ιστοριογραφία έχει αποτυπώσει για τον Καποδίστρια. Ο ευγενής και ευαίσθητος Κερκυραίος αριστοκράτης μεταβάλλεται, όταν οι ανάγκες το επιβάλλουν, σε έναν σκληροτράχηλο και ανθεκτικό πολεμιστή που διασχίζει, μέσα σε συνθήκες αφόρητου ψύχους, ολόκληρη την Ευρώπη ακολουθώντας τα στρατεύματα του τσάρου, στον αγώνα εναντίον του Ναπολέοντα, που αντιπροσωπεύει για την Ευρώπη ένα νέο είδος τυραννίας.
Μέσα από προσωπικές εκμυστηρεύσεις, διαγράφεται η αγωνία του, αλλά και η πίστη του ότι παρά τις δυσκολίες θα κατορθώσει να ανορθώσει τον βασανισμένο λαό, να εξαλείψει τις ανομίες και να δημιουργήσει μια ευνομούμενη κοινωνία με ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά.
Δυστυχώς, για εκείνον και τη χώρα το πάθος και η προσπάθειά του δεν ήταν αρκετά, για να υπερνικήσει τη δολιότητα, τη φιλαρχία, αλλά και την εκδικητικότητα των πολιτικών του αντιπάλων. Η δολοφονία του, όμως, η οποία συγκίνησε ολόκληρο τον λαό, αποτέλεσε την απαρχή της γνωριμίας με μια προσωπικότητα που αν και διαβλήθηκε ανελέητα, ακόμη και σήμερα, 194 χρόνια μετά, αποτελεί το πρότυπο του πολιτικού άνδρα, που ο άδικος θάνατός του λύπησε ακόμη και εκείνους που επιδίωξαν τον χαμό του.