Σε έναν κόσμο που αλλάζει ριζικά, ραγδαία και βίαια, η Εκκλησία φαίνεται να περιθωριοποιείται. Τείνει να επικρατήσει η άποψη ότι πλέον δεν έχει να προσφέρει κάτι χρήσιμο στον σύγχρονο ορθολογιστή άνθρωπο, ο οποίος εμφανίζεται απαλλαγμένος από τις «προκαταλήψεις» που πιστεύουν οι θρησκευόμενοι άνθρωποι. Ειδικά, στον χώρο της αναπηρίας φαίνεται να διαμορφώνεται ένα σύνολο θεωριών, απόψεων και πρακτικών που επιδιώκουν να απορρίψουν κάθε πνευματική διάσταση και να επικεντρωθούν αποκλειστικά στην επικράτηση υλιστικών θεωριών και πρακτικών. Ωστόσο, μια εξερεύνηση της παράδοσης φαίνεται να ανοίγει προοπτικές και να αποκαλύπτει πτυχές, οι οποίες αν και τείνουν να ξεχαστούν, εντούτοις εμπεριέχουν πληρότητα. Επιπλέον, φαίνεται ότι μέσα σε αυτή τη δεξαμενή γνώσης υπάρχουν ξεχασμένες πρακτικές, οι οποίες μπορούν να συμβάλουν στην εναρμόνιση της ύπαρξης του ανθρώπου με αναπηρία με τον Δημιουργό του κόσμου.