Στα κεί­με­να για ένα φυ­λε­τι­κό δι­ωγ­μό, οι όροι ύπαρ­ξης και συμ­βί­ω­σης του οικείου και του ξέ­νου, δη­λα­δή οι όροι κα­τα­σκευ­ής της ταυ­τό­τη­τας και της ετε­ρό­τη­τας, δο­κι­μά­ζο­νται ισχυ­ρά, γι­α­τί ο ίδι­ος ο φυ­λε­τι­κός δι­ωγ­μός είναι η ορι­α­κή μορ­φή προ­σπά­θει­ας κα­τάρ­γη­σης της δι­α­φο­ράς: δεν αρ­κεί να εξο­ντω­θεί ο 'Αλ­λος, αλ­λά πρέ­πει να εξα­λει­φθεί και κά­θε ίχνος του, όπως μαρ­τυ­ρούν οι κα­τα­στρο­φές των εβρα­ϊ­κών μνη­μεί­ων στην Ευρώ­πη και τη Θεσ­σα­λο­νί­κη. Στα έρ­γα των λο­γο­τε­χνών για τη γε­νο­κτο­νία, τα ίχνη της σύ­γκρου­σης πο­λι­τι­σμού και βί­ας είναι απο­τυ­πω­μέ­να στη γρα­φή, δη­λα­δή στις συμ­βο­λι­κές μορ­φές της γλώσ­σας που απο­τε­λούν έκ­φρα­ση των αξι­ών του πο­λι­τι­σμού. Ο λο­γο­τέ­χνης υπήρ­ξε αυτό­πτης μάρ­τυς της κα­τα­στρο­φής, αλ­λά μέ­σα από την καλ­λι­τε­χνι­κή δη­μι­ουρ­γία γί­νε­ται μάρ­τυς της σχέ­σης των εκ­φρα­στι­κών μέ­σων του με το ιστο­ρι­κό γε­γο­νός, της αντο­χής του λό­γου μπρο­στά στην απου­σία Λό­γου, μπρο­στά στο έσχα­το πα­ρά­λο­γο που πή­ρε σάρ­κα και οστά στα κα­τα­στρο­φι­κά ορά­μα­τα των δρα­στών της να­ζι­στι­κής γε­νο­κτο­νί­ας. Τα κεί­με­να που δη­μο­σι­εύ­ο­νται στο βι­βλίο αυτό απο­τε­λούν μαρ­τυ­ρία τό­σο για την κρί­ση της ιστο­ρί­ας, όσο και για τον ίδιο το λο­γο­τέ­χνη. Στον αιώ­να μας η έρευ­να του υπο­συ­νεί­δη­του με­τέ­βα­λε ρι­ζι­κά τη ση­μα­σία της μαρ­τυ­ρί­ας: μάρ­τυς δεν είναι μό­νο εκεί­νος που κα­τα­θέ­τει δι­α­σταυ­ρού­με­νες και ιστο­ρι­κά βε­βαι­ω­μέ­νες πραγ­μα­τι­κό­τη­τες, στην ανα­ζή­τη­ση της αντι­κει­με­νι­κής αλή­θει­ας, αλ­λά και εκεί­νος που ανα­ψη­λα­φεί την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα μέ­σα από τα δε­δο­μέ­να της γλώσ­σας, κα­τα­θέ­το­ντας μια αλή­θεια που ανοί­γε­ται σε δι­α­φο­ρε­τι­κές προ­ο­πτι­κές...