Έντεκα διηγήματα για έντεκα διαφορετικά σημεία επαφής.Σημεία όπου δύο άνθρωποι αγγίχτηκαν, προκάλεσαν, ενόχλησαν, θεράπευσαν, ανακούφισαν. Σημεία όπου η ανάγκη για εγγύτητα νίκησε οποιαδήποτε άλλη ανάγκη και ανέδειξε την επαφή ως πρώτο και τελευταίο καταφύγιο της ανθρώπινης φύσης. «Τότε σηκώθηκες και μου έριξες ένα γερό χαστούκι. Πιο τρυφερό κι απο χάδι». «Τους έσφιγγε τις παλάμες. Αν μ' αφήσετε κι εσείς, θα πέσω» «Με πλησίασε και έγειρε προς το αριστερό μου αυτί. Η ανάσα, ζεστή, με πάγωσε». «Το αριστερό της χέρι τον αγκάλιαζε. Για λίγο δεν ήξερε αν έχει παιδί ή άντρα στην αγκαλιά της, αλλά δεν είχε σημασία». «Τέντωσα την πλάτη μου προς το μέρος της, νομίζοντας πως θέλει να με φιλήσει. Αντ' αυτού μου έφτιαξε τη φράντζα και τακτοποίησε τις τούφες πίσω από το αυτί μου».
Στη δεύτερη συλλογή διηγημάτων της (μετά το Εκεί, ακριβώς, εκδ. Ηριδανός, 2019) η Λίζα Καβάγιου αποδεικνύει το γνήσιο ταλέντο της στη διηγηματογραφία. Οι έντεκα ιστορίες της, σταλαγματιές ζωής, προβάλλουν την αξίωση της επαφής, όπως εύγλωττα σημαίνει ο τίτλος, επαφής διαφορετικών διαστάσεων, λειτουργιών και αισθήσεων, μεταξύ ανθρώπων -αντρών και γυναικών-, ποικίλης ιδιοσυγκρασίας, ηλικίας και κοινωνικής κατάστασης. >>>