Κτίρια που έχουν πολλά να πούνε για το κοινωνικό και πολιτισμικό γίγνεσθαι διαφόρων εποχών. Για τους ανθρώπους που έζησαν πριν από εμάς, για τις συνήθειές τους, για τις χαρές τους και τις λύπες τους αλλά και για τα γεγονότα που έγιναν μέσα σε αυτά τα κτίρια και που άφησαν το αποτύπωμά τους στη συνείδηση της πόλης.

Κτίρια και τόποι που παραμένουν αδιάψευστοι μάρτυρες του παρελθόντος, ενός παρελθόντος που πάντα βρίσκει μια χαραμάδα στο παρόν, ίσως και στο μέλλον.

Και όλο αυτό για να υπενθυμίζει στους νεότερους ότι μια πόλη δεν μπορεί να καταστρέφει την ιστορία της, τον Χρόνο και τη Μνήμη. Κι όχι τη Μνήμη αυτή που «γλυκαίνει το πικρό», όπως την έχει περιγράψει τόσο εύστοχα ο χιλιανός συγγραφέας Λουίς Σεπούλδεβα, αλλά τη Μνήμη αυτή που καθοδηγεί, που προσδίδει σε μια πόλη την ταυτότητά της και που την κάνει να μη μοιάζει με καμία άλλη πόλη. Τη Μνήμη αυτή που καθιστά μια πόλη «τη δική μας πόλη».

Όπως σημειώναμε και στην πρώτη έκδοση, οι ιστορίες αυτές δεν θα είχαν γραφεί αν δεν προϋπήρχε η εργασία πολλών ανθρώπων που αποφάσισαν να πιάσουν το νήμα του παρελθόντος και να το ακολουθήσουν. Πανεπιστημιακοί καθηγητές, ιστορικοί, ιστοριoδίφες, λαογράφοι, επαγγελματίες και μη, που μελέτησαν επί χρόνια αρχεία και ντοκουμέντα για να καταγράψουν την ιστορία αυτής της πόλης σε πολλά επίπεδα. Οι «25+2 ρετρό ιστορίες», όντας πάνω απ’ όλα μια δημοσιογραφική «αποστολή», αξιοποιούν ιστορικά δεδομένα, αρχειακό υλικό αλλά και μύθους οι οποίοι πολλές φορές κρύβουν τη δική τους αλήθεια.