Μία σκέψη όταν την εκφράζουμε αποκτά άλλες διαστάσεις, γίνεται  πραγματικότητα,  αποκτά  μία  μυστήρια  δύναμη,  μια σκληρή μορφή.
Έτσι ακριβώς και μία σχέση. Όταν τελειώνει μεταλλάσσεται, αποκτά στη ζωή μας μία άλλη μορφή και στην πραγματικότητα δεν τελειώνει ποτέ ή εμείς δε θέλουμε να πιστέψουμε πως τελειώνει.

“Το κρεβάτι μου έχει μουσκέψει από τον ιδρώτα που παράγει το σώμα μου. Έχω ανάγκη να βουτήξω στην παγωμένη θάλασσα, να αφήσω τον εαυτό μου να φωνάξει με το
κεφάλι βουτηγμένο μέσα της.
Σχεδόν πέντε και μισή το πρωί κι εγώ ξύπνησα μετά από ένα όνειρο που δε μου άρεσε. Κατάλαβα δύο πράγματα: πόσο πολύ σε αγαπώ και πόσο πολύ μέσα μου πονάω.
Νιώθω το σώμα μου να πονά από θλίψη, να φουσκώνει από θυμό κι απογοήτευση”…