Για να τα «πω νηπτικά»: «παρῆλθον τόν βίον ὅλον ἐμπαθῶς… ἀπώλεσα τό πρωτόκτιστον κάλλος… ἐστόλισμαι κατεστιγμένον χιτῶνα… ὑπέπεσα ἐν τῇ ἐνύλῳ φθορᾷ… προκρίνας φιλόυλον καί φιλοκτήμονα βίον… τέτρωμαι, πέπληγμαι… ἰδού τά τραύματα, τά ἕλκη, αἱ πηρώσεις… ὠλίσθησα… ἡ λαμπάς ἐσβέσθη ὡς ἀνέλαιος … ὑψήγορος ὑπάρχω… αὐτείδωλον ἐγενόμην… ὑποβρύχιον νοῦν… Τήν σηπεδόνα θεράπευσον… ἐπίθες μάλαγμά μοι καί ἔλαιον καί οἶνον… Φοβοῦ, ὦ ψυχή τό δρᾶμα· νῆφε, ἀνάνηψον… γρηγόρησον, ἀρίστευσον. Ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις; Επίστρεψον, ἀνακάλυψον τά κεκρυμμένα… ὡς ὄναρ, ὡς ἄνθος ὁ χρόνος τοῦ βίου τρέχει…».2
Για να τα «πω σκεπτικά»: Πόσο πλανεύτηκα! Πόσο πίστεψα την κόλαση για παράδεισο! Ο κακός δαίμων; Ο θεός πλάνος; Η απαραλλαξία; Το όνειρο της εφηβείας μου ήταν υπομνηστικό σημείο; Ποια είναι η αλήθεια; Πού είναι κρυμμένο το «πολύτιμο μαργαριτάρι» που έκρυψε επιμελώς ο Αρκεσίλαος; Απορώ! και ζητώ! υπάρχει αλήθεια ή όλα είναι πλάνη; Πρέπει να βρω την ΕΥ-ΘΕΙΑ και είθε ΑΙΦΝΗΣ να μου συμβεί – σαν τον Απελλή – το εύτακτον της αταξίας! Και για να τα «πω Μεσολογγίτικα»: Πώς να περπατήσω στη ζωή;;; Με βαρούνε τα κύματα, βυθίζομαι! Που είναι η «γιέκια» μου (ήτοι ο οἴαξ) να δυνηθώ να κουμαντάρω, ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΩ …