Πού πηγαίνουν οι ήρωες των βιβλίων όταν αυτά ολοκληρώνονται; Μήπως κουρνιάζουν σιωπηλοί σε κάποιο ράφι βιβλιοθήκης, περιμένοντας στωικά κάποιος αναγνώστης να τους ξεφυλλίσει ξανά; Μα, και για τους συγγραφείς, τους δημιουργούς αυτών των χαρακτήρων, τι ακριβώς συμβαίνει μόλις ολοκληρώσουν το πόνημά τους; Αφήνουν τα «παιδιά» τους να συνεχίσουν τη δική τους ζωή ή τα ξεχνούν; Εκ του αποτελέσματος, ο Κολμ Τομπίν ανήκει στην κατηγορία των συγγραφέων που ζει με τους ήρωές του· ιδιαιτέρως τις ηρωίδες του, καθώς έχει δημιουργήσει πολλές στο διάβα της εργογραφίας του. >>>
Στην αρχή σκέφτηκα να μην αναφέρω κάτι για την προσωπική ζωή του συγγραφέα. Τα κείμενα πρέπει να διαβάζονται χωρίς προκατάληψη, για τις προσωπικές επιλογές του δημιουργού. Ποιον αφορά αν αυτός που γράφει είναι παντρεμένος, γονέας, υπάλληλος, δάσκαλος ή κληρικός; Το ανάγνωσμα μένει, η ψυχή. Εξάλλου είχα ακούσει μια συνέντευξή του, που με είχε αγγίξει βαθιά, «Δε θέλω να ξέρουν οι νέοι τι κάνω τις νύχτες». >>>