Τα διηγήματα της συλλογής δεν είναι παρά δείγματα μιας λογοτεχνίας που μιλούσε για έναν κόσμο και σ` έναν κόσμο που η γιορτή ξεχώριζε από την σχόλη, όχι απλώς ως αργία, αλλά ως μέρα που δεν εξαντλούσε το νόημά της στην καταναλωτική υστερία. Τα διηγήματα αυτά μιλούν γι` ανθρώπους παλιακούς, αγκουσεμένους, στενεμένους από τις περιστάσεις της ζωής, που όμως δεν έπαψαν να είναι άνθρωποι. Γι` αυτό, νομίζουμε, και μπόρεσαν να δεξιωθούν την γέννηση του παρακατιανού Χριστού, αναγνωρίζοντας στην έλευσή του ένα πολύ διαφορετικό περιεχόμενο από την τρέχουσα εμποροπανήγυρη, από τα χωρίς Χριστό Χριστούγεννα, δηλαδή, των ημερών μας.