Τέσσερις νέοι γεννιούνται, μεγαλώνουν, αγαπούν και αγαπιώνται, σπουδάζουν, εργάζονται, δημιουργούν, ξεπερνούν τα όριά τους στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης.

Τα τέσσερα παιδιά ενηλικιώνονται ακολουθώντας ανεξάρτητες τροχιές, παράλληλες τροχιές με τη χώρα τους, με τα γεγονότα που διαδραματίζονται, με τις ιδέες που διακτινίζονται... Οι δρόμοι τους αλληλοσυνδέονται, οι πορείες συγκρούονται, οι άνθρωποι ενώνονται και χωρίζουν, η ζωή διαβαίνει κι ο χρόνος κυλά αδυσώπητος... Ακολουθούμε τα μονοπάτια τους ως τα όρια του εφιαλτικά συμβολικού 1984 και τους ξαναβρίσκουμε τριάντα χρόνια μετά. Σήμερα, εν μέσω κρίσης. Είναι άραγε πραγματική ή τεχνητή αυτή η Εθνική Τραγωδία; Υπάρχουν τρόποι ν’ αντιμετωπισουμε την ταπείνωση, τη μιζέρια, τη δυσπραγία, την αδράνεια, την απάθεια; Πού βρίσκεται σήμερα ο καθένας από τους ήρωες; Ποιές μικρές λεπτομέρειες ή γεγονότα του παρελθόντος ανοίγουν φωτεινά πράθυρα στο παρόν;