Ο άγιος Συμεών ως πτωχός φιλάδελφος καταγράφει τα βιώματά του στις δύο Ευχαριστίες, για να δείξει σε όλους τους ανθρώπους ποια είναι η πηγη των ευεργετικών του εμπειριών. Η ανατρεπτική ανθρωπολογία του αγίου Συμεών αντιτιθεταί στη φιλαυτία και στο κοσμικό πνεύμα, εξαιτίας των οποίων ο άνθρωπος από φυγοπονία αρνείται την υπέρβαση και αποφεύγει την άσκηση. Γι΄αυτό θεωρεί κατάργηση του λυτρωτικού έργου του Θεού και αίρεση αυτό που κήρυτταν στην εποχή του, ότι δηλαδή δεν μπορεί πλέον να γίνει κάποιος άγιος. Αντίθετα ο ίδιος κηρύττει ότι ούτε το κέντρο της πόλεως εμποδίζει τον άνθρωπο να κατεργάζεται τις εντολές του Θεού. Μάλιστα τονίζει ότι << εν καιρώ βαθείας και τελείας ειρήνης>>, όταν δεν υπάρχουν διωγμοί, μαρτύριο της συνειδήσεως νοείται ο σταυρός, δηλαδή η νέκρωση του ίδιου θελήματος