Οι αναζητήσεις μου για ψυχική ηρεμία με οδηγούσαν συχνά στους γνωστούς αρχαίους φιλοσόφους, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη και τους Στωικούς. Οι πνευματώδεις σκέψεις και οι βαθυστόχαστες αναλύσεις τους προκαλούσαν πάντα το ενδιαφέρον και το θαυμασμό μου, ωστόσο οι προτάσεις τους για μια ευτυχισμένη ζωή δεν ανταποκρινόταν στη φύση και στις αντιλήψεις μου. Μου φαίνονταν γενικόλογες, αφηρημένες, απρόσιτες. Για καλή μου τύχη συνάντησα κάποια στιγμή και τον `άσημο` Επίκουρο. Από τις πρώτες γραμμές των κειμένων του ένα αίσθημα ανακούφισης και αισιοδοξίας με πλημμύρισε. Ήταν ο φιλόσοφος που αναζητούσα. Ανθρώπινος, απλός, πρακτικός, λογικός, συναισθηματικός, αισιόδοξος. Μπορεί άραγε να δώσει απαντήσεις στις αναζητήσεις του σύγχρονου ανθρώπου; [...]
[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]