ΠΡΟΣευχή: κάτι πιο κοντινό, πιο χειροπιαστό από παρακάλια, αγωνία ή βιαστικές ευχαριστίες.
Ίσως να `ναι στάση ζωής γεμάτη ευγένεια, λεπτότητα. Ένα βλέμμα με κατανόηση και νοιάξιμο.
Η γιαγιά που, με περισσή χαρά, ετοιμάζει λουκουμάδες για τα εγγόνια, με την παλιά συνταγή της μάνας της...
Η ήσυχη ώρα που αγναντεύεις το πέλαγος. Όταν χάνεσαι μες στη μορφή και το άρωμα του λουλουδιού και μπαίνεις στο θαύμα με το κελάηδημα του αηδονιού.
Η μικρή στιγμή που αναγνωρίζεις πως τα πάντα -ορατά και αόρατα- συνδέονται μεταξύ τους.
Σαν μέσα από κανάτα την πίνεις και ξεδιψάς. Γλυκιά, θεραπευτική φτερώνει την ψυχή.
Και παραμένει δροσερή, τρυφερή, αθώα κι απαλή - ανάσα μικρού παιδιού.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]