Από την Άλωση τη Κωνσταντινούπολης (1453) και σε όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, Δυτικοί ιερωμένοι, προσκυνητές, διπλωμάτες, έμποροι, στρατιωτικοί, ναυτικοί, φυσιοδίφες και αρχαιολάτρες ταξιδεύουν στον ελληνικό και ευρύτερο ανατολικό - μεσογειακό χώρο. (...) Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, και καθώς τα ελληνικά μνημεία αποτελούν κατά τον γάλλο ερευνητή Al de Laborde «ξέφραγο αμπέλι», οι πρέσβεις των Δυνάμεων, αλλά και ad hoc απεσταλμένοι των μοναρχών, τα αναζητούν με πάθος και τα λεηλατούν. (...) Ήταν επόμενο η χώρα να αποτελέσει αντικείμενο σύλησης αρχαίων ευρημάτων. Το γεγονός επίσης, ότι στις αρχές του 1800 ήταν εμφανής σε όλους η παντελής έλλειψη ελέγχου εκ μέρους της Πύλης, καθιστούσε το θέμα της σύλησης πρόκληση για τους διστακτικότερους. (...)
Πέρα όμως από όλες αυτές τις αυταρχικές και αλαζονικές ενέργειες συμπεριφοράς ορισμένων ξένων, πρέπει να αναγνωρίσουμε την ευγενική προσπάθεια εκείνων των ευρωπαίων διανοουμένων, αλλά και απλών ανθρώπων που αγωνίστηκαν στο πλευρό των σκλαβωμένων Ελλήνων για να διαφυλάξουν την εθνική τους κληρονομιά. Οφείλουμε, επίσης, να αναγνωρίσουμε το καλλιτεχνικό έργο των πολλών εκείνων ξένων περιηγητών, οι οποίοι με τα θαυμάσια χαρακτικά αποτύπωσαν πάνω στο χαρτί τη ζωή και τα σπάνια τοπία του ελληνικού χώρου, μέρος του οποίου παρουσιάζουμε στην έκδοση αυτή. Δίχως αμφιβολία, αν δεν υπήρχε το καλλιτεχνικό αυτό έργο των ξένων περιηγητών, δεν θα ήταν δυνατόν σήμερα να γνωρίσουμε την Ελλάδα του 1800 παρά μόνο από τις περιγραφές. Γι` αυτό ακριβώς τους οφείλουμε ευγνωμοσύνη και αναγνώριση.

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]