Το βιβλίο της Ελπίδας Τεγούλια-Τσιλιμίγκρα είναι μια συλλογή Διηγημάτων με αναμνήσεις από μια ζωή που την έζησε μετέχοντας στον αγώνα.
Οι αναμνήσεις αυτές επειδή βασίζονται στην ίδια τη ζωή της συγγραφέα έχουν τη γνησιότητα του αληθινού, του πραγματικού. Είναι η ίδια η ζωή, όπως την αναπαράγει η μνήμη και όπως την αναπλάθει δημιουργικά η ίδια η τέχνη. Είναι ένα γερό θεμέλιο για το λογοτεχνικό μύθο. Η αυτοβιωματική μνήμη έχει τη δική της δύναμη. Εδώ έχουμε και κάτι άλλο που κάνει πιο σύνθετη και την εργασία της συγγραφέα και πιο συναρπαστική για τον αναγνώστη την αφήγηση. Δεν είναι διηγήματα σκόρπια, θέματα παρμένα από εντυπώσεις και προβληματισμούς που ευκαιριακά γεννήθηκαν στη δημιουργό τους. Δεν είναι άσχετα μεταξύ τους αφηγήματα, έστω κι αν στέκονται στον ίδιο προβληματισμό, την αντίσταση. Έχουν μια ενότητα και συνέχεια. Γίνονται σε τόπο και χρόνο πραγματικό, με πρωταγωνιστές και ήρωες όχι πιθανούς αλλά πραγματικούς και επώνυμους. Τα διηγήματα είναι απλά και λιτά. Σύντομη και ακριβόλογη η διατύπωση του λόγου, έτσι που να μην κουράζει, να τρέχει και να κινεί την περιέργεια για τα πιο κάτω. Μέσα από τις γραμμές του βιβλίου αναδύονται δυο κόσμοι. Από τη μια είναι ο κόσμος του μόχθου, της αγροτιάς, της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού μας που αποτέλεσε τη δύναμη και την ηθική υποδομή του αντιφασιστικού αγώνα, κι από την άλλη ο συρφετός και το συνονθύλευμα, που αποτέλεσε την παράταξη της προδοσίας και των συνεργατών του κατακτητή, το κατακάθι της κοινωνίας.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]