«. . . Μετά από όλα αυτά, έχουμε τη γνώμη ότι οι ελληνικοί όροι `ελευθερία` και `απελεύθερος`, που χρησιμοποιούνται στο ελληνικό κείμενο της Καινής Διαθήκης (π.Χ. Α` Κορ. 7, 22), είναι πολύ πιο πολυσήμαντοι, παρά την κατά το διάβα των αιώνων εννοιολογική φθορά τους. Προέρχονται από το αρχαίο ρήμα `ελευθερώ` που σημαίνει `έρχομαι`, `φθάνω`, `προορίζομαι για κάπου`, `έχω σκοπό να πάω κάπου`, `θα καταλήξω κάπου`, όχι `ξεκινώ ανεμπόδιστα`. Οι ελληνικοί δηλαδή όροι `ελευθερία` και `ελεύθερος` δεν είναι δηλωτικοί μιας εκκινήσεως, αλλά μιας προοπτικής, ενός τέλους, ενός σκοπού. Η ονομασία της πόλεως Ελευσίνα, που κατά τη γνώμη μας είναι μια από τις ωραιότερες ονομασίες πόλεων στον κόσμο, σημαίνει `ο τόπος που κανείς φθάνει`. Τούτο είναι και το ουσιαστικό περιεχόμενο της ελευθερίας: να μπορεί να φθάνει κανείς στο στόχο του. Όχι να ξεκινά ανεμπόδιστα ή να μπορεί να μην έχει κανένα στόχο!. . .»

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]