`Πτωχοποιός` και `ρακιοσυρραπτάδης` και `στωμυλιοσυλλεκτάδης` και ακόμα `δικανικών ρηματίων ποιητής` και `φεύγων τον όχλον` και `καταβρωθείς υπό των σκυλάκων` και `την αναισχυντίαν των γυναικών θριαμβεύων` και `στρυφνός` και αργότερα `μισογύνης` και `λεπτολόγος-ηθικολόγος` και συνάμα `τραγικότερος όλων` και `από σκηνής φιλόσοφος` και `νεωτεριστής` και `καινοτόμος` και, όπως γράφτηκε στο κενοτάφιό του στην Αθήνα, `πλείστα δε Μούσαις τέρψας` και `σοφότατος` και `μάστορης` και `φεμινιστής` και `μεγαλοφυής`: σχοινοτενής και γεμάτος ειρωνικά σχόλια και αντιφάσεις ο κατάλογος των χαρακτηρισμών που περιγράφει τον νεώτερο των τραγικών, τον κατεξοχήν -και σε αυτό θα συγκλίνουν οι απόψεις μελετητών και θεατών- αντιφατικό και είρωνα δημιουργό.
Πλήρες ανακολουθιών και διάφωτο, στο σύνολό του, το έργο του Ευριπίδη από ειρωνεία, - όχι τραγική ή δραματική μόνο, αλλά από μία προσίδια, ολόδική του, ιδιαίτερη, λεπτή και πανταχού παρούσα `ευριπίδεια` αποδομητική ειρωνεία, που υποφώσκει στις πολυάριθμες προφανείς αντιφάσεις και ελλοχεύει στις οφθαλμοφανείς αναληθοφάνειές του, σαρώνοντας στο διάβα της ό,τι οι σύγχρονοι του Ευριπίδη αλλά και οι μελετητές του έργου του θεωρούσαν δεδομένο και απαρασάλευτο.
Με όπλο αυτήν την υπονομευτική ειρωνεία ο ποιητής συστηματικά τορπιλίζει τους πυλώνες της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας, κρίνοντας κοινωνικά έθιμα, ιδέες και πρακτικές, αμφιβάλλοντας για τις κατεστημένες αξίες και πεποιθήσεις, αμφισβητώντας τις δογματικές ιδέες και τα στερεότυπα συμπεριφοράς του ηθικού βίου της εποχής του· με όπλο τη δηκτική ειρωνεία, εριστικά, ανατρέπει, αυθαίρετα διασκευάζει και διασκεδάζει εκλογικεύοντας τις παραδεδομένες αρχές των μύθων, αντιδρά στις κατεστημένες νόρμες της τραγωδίας, εξωθεί στα όρια της την κλασική φόρμα της και συγκρούεται με την ίδια του την τέχνη και με την τραγική παράδοση της οποίας αποτελεί μέλος. [...]