(...) Βροντολογούσε αχάραγο η εξώπορτα. Έτρωγε άγριες κλωτσιές και σπρωξιές. Τα καντινάτσα κόντευαν να σπάσουν. Ανοίξαμε κατατρομαγμένοι και ξεχύθηκαν μέσα οι Γερμανοί με έναν κουκουλοφόρο που είχε δυο τρύπες στα μάτια. Τρέμανε τα πόδια μου. Αρπάξανε τον πατέρα και τον θειό, τον αδελφό της μητέρας και πάνε λέει να τους σκοτώσουν. Πιάσανε όλους τους άντρες της Σπάρτης εκτός από τα τέσσερα αδέλφια μου, που από καιρό με τα καριοφύλια τους είχανε πιάσει τα καταράχια. Έτσι τους είχε μηνύσει η φωνή της σκλαβωμένης Πατρίδας μέσα από το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, το Ε.Α.Μ. (...) Ξαναζωντάνεψε τ` αρματολίκι, τα μπράτσα σίδερα φλόγα η ψυχή. Στ` άρματα στ` άρματα εμπρός στον αγώνα για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά... (...) Δόθηκε μάχη με όλους τους εχτρούς: Ιταλούς, Βούλγαρους, Γερμανούς, Άγγλους, Αμερικάνους και τους γραικύλους. Μάχη σκληρή και χρονοβόρα μέχρι που φτάσαμε για λίγο κοντά στην περιπόθητη νίκη. Γέλασαν για λίγο τα χείλη μας και κατα-κάθισε η καρδιά μας, μα δυστυχώς. Μας ξεγέλασαν οι «σύμμαχοι» που μας κατέτρωγαν εσωτερικά με τους «ξεπουλημένους» δίχως να το πάρουμε χαμπάρι, όπως το σαράκι που τρώει το στιλπνό ξύλο και ροδαλό μήλο. Μας αφόπλισαν κι ύστερα ήρθε η μαύρη συμφορά που μας δέρνει μέχρι σήμερα. Κοντά μισό αιώνα διοικούσαν την Πατρίδα οι συνεργάτες των εχτρών με δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνου στους σκλαβωμένους Έλληνες. Τώρα, με την πίκρα παράμερα κυκλοφορούμε όλοι «συναινετικά» για την επίτευξη του περιλάλητου στόχου, του παγκοσμιοποιημένου μεγαλείου... Γιαβάς, γιαβάς...

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]