Το κύμα της θάλασσας γεννιέται από την ορμή του ανέμου που υποχρεώνει το νερό να χορέψει στο ρυθμό του μυθολογικού Αίολου με τα φουσκωμένα μάγουλα. Το προϊόν αυτής της διάθεσης δεν θα μπορούσε να μην είναι επαναστατικό, με φανερό σαρωτικό έργο που κυμαίνεται από την απλή ρυτίδωση της επιφάνειας του νερού, για την οποία θεωρούνταν υπεύθυνες οι Γραίες των πανάρχαιων μύθων (τόσα μπορούσαν, τόσα έκαναν), μέχρι τα καταστροφικά κύματα του Εγκέλαδου (το τσουνάμι το σεισμό συνδράμει). Όταν επικρατεί άπνοια, η ειρωνεία του ανέμου προσποιείται ανυπαρξία, ξεγελώντας τον άνθρωπο που απολαμβάνει ανυποψίαστος την ευεργεσία της θάλασσας. Όσο χρόνο ανασυντάσσονται τα αέρινα ρεύματα, το ανθρώπινο σόφισμα για τη δήθεν κατάκτηση των θαλασσών προσπαθεί να συνέλθει από την προηγούμενη τρικυμία. Τα ανθρώπινα χείλη ψελλίζουν συμπεράσματα για την παντοδυναμία της φύσης, τα οποία θα ξεχαστούν από την παλίνδρομη αμνησία των θνητών, μέχρι την επόμενη θαλασσοταραχή... (...)

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]