[. . .] Τότε που δεν υπήρχαν δρόμοι αμαξιτοί, ηλεκτρικό ρεύμα και τηλεπικοινωνίες, εκείνος μ` ένα ποδήλατο ή με τα πόδια ή με κανένα πλεούμενο από θαλάσσης, χανότανε μέρες [. . .], έκανε τον δικό του άθλο, έγραφε τη δική του ιστορία χωρίς ίσως να το `χει απολύτως συνειδητοποιήσει. Τώρα, εκστατικοί μπροστά σ` αυτόν τον όγκο της εργασίας του, και περνώντας ατέλειωτες ώρες για να επιλέξουμε από κοινού τα πεντακόσια περίπου θέματα αυτού του βιβλίου - από χιλιάδες φωτογραφικούς πίνακες που συσσώρευσε στο αρχείο του, αναρωτιόμαστε αν θα φτάσει στον αγαπητό Αναγνώστη αυτός ο απόηχος του μόχθου και της αγωνίας του καλλιτέχνη φωτογράφου Γιάννη Βουρλίτη. [. . .] Αυτό το ανεπανάληπτο Έργο [. . .] δεν θα το αντικρίσει σήμερα ή αύριο ο επισκέπτης του Τόπου, αφού το διέκοψε οριστικά το πνεύμα των σύγχρονων καιρών και ο σημερινός τρόπος ζωής [. . .]

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]