Η ποίηση δεν είναι είδος μουσικής, αλλά είδος λόγου. Και γι αυτό δεν είναι καθόλου παράδοξο, ότι από την ποίηση ακούγεται κατά την ανάγνωση διαφορετική μουσική ανάλογα της διαφορετικότητας των ανθρώπων.
Σήμερα ο υπερρεαλισμός έκλεισε το κύκλο, αφού δέσποζε από το 1923 και έδωσε αριστουργήματα με τα κριτήρια, της εποχής του. Κι ευχόμαστε ν` αντέξουν στο χρόνο.
Η αποσπασματική, όμως, σε εικόνες ασύνδετες και στερημένες νοήματος μέσα από την αλληγορία, την παρομοίωση και την παραβολή σημερινή υπερρεαλιστική ποίηση, οδηγεί σε μια ανανεωμένη, ριζοσπαστικά νέα, διαφορετική σε μορφή, δομή και περιεχόμενο ποίηση για ν` ανταποκριθεί στις σύγχρονες ανάγκες. Η απελευθέρωση από τις ποιητικές Σχολές του παρελθόντος είναι αναγκαία για μια ποίηση πολυφωνική και πολυνοηματική. Μια ποίηση, που δεν θα είναι πολυσυλλεκτική ενός ψηφιδωτού των περασμένων ποιητικών Σχολών, αλλά μια ποίηση πηγαίας έμπνευσης.
Η αλληλοδιαδοχή ποιητικών Σχολών αποδεικνύει την εναγώνια, προσπάθεια έκφρασης των εποχών με φιλοδοξίες διαχρονικότητας. Έτσι, εκτός της αρχαιότητας είχαμε από την Αναγέννηση μέχρι σήμερα πολλές ποιητικές Σχολές, όπως την κλασική της Αναγέννησης, τη ρομαντική, τη συμβολική και την υπερρεαλιστική. Και τώρα τη ΣΥΜΦΩΝΙΚΗ ποίηση στο κατώφλι της νέας χιλιετίας.
Επιχειρήσαμε έναν γόνιμο ποιητικό διάλογο με τους τρεις μεγάλους ποιητές - Καβάφη, Σεφέρη και Ελύτη - που μας οδήγησε, δρασκελίζοντας τα σύνορα, σ` ένα νέο παρθένο ποιητικό τοπίο διείσδυσης στην ανθρώπινη φύση και ύπαρξη. Καιρός ν` αφήσομε τη νέα ποίηση ν` αναλάβει το ρόλο της. ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΑΖΑΝΑΣ.

[Απόσπασμα από το κείμενο της εισαγωγής της έκδοσης]