(. . .) Το μυαλό μας το ίδιο χαμένο μέσα στο χώρο και το χρόνο, χαμένο μέσα στο ίδιο του το κρανίο: δεν είναι σε θέση να επιστρατεύσει το εκατό τοις εκατό των δυνάμεών του (πολλοί εικάζουν ότι χρησιμοποιούμε μόνο το οκτώ τοις εκατό του εγκεφάλου μας). Δε γνωρίζουμε πόθεν ερχόμαστε και που πάμε, ούτε ακριβώς που είμαστε και ποιοι είμαστε. Η γνώση μας απειροελάχιστη και αβέβαιη αλλάζει σχήματα σαν νεφέλη στον ουρανό. Πεπερασμένοι και ανίδεοι, υποτεταγμένοι και υπόδουλοι σε τι; Κανένας δεν απαντά. Όλοι σιγούν. . . Το μόνο σίγουρο: Είμαστε δούλοι.
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]