(. . .) Στη «διπλωματία του επείγοντος» (αληθινά τι εύστοχος τίτλος) ο συγγραφέας αφού δώσει το λόγο σε μιαν απροκατάληπτη φωνή της άλλης όχθης, αποφασίζει με σαφήνεια, τόλμη και απόλυτη γνώση των πραγματικών περιστατικών, να καταγράψει τη δική του εμπειρία, σε μια εποχή πιο δύσκολη από εκείνη της κρίσης, δηλαδή σε μια εποχή ανάρρωσης. (. . .) Η «διπλωματία του επείγοντος» είναι μια κατάθεση πρωτίστως ψυχής, όπου λέγονται όσα διαφεύγουν από τα ΜΜΕ κι από τις εμπλεκόμενες πλευρές. (. . .)
[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]