Η νέα δυναμική που αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια με την εμπλοκή των διδασκομένων στη διδακτική πράξη είναι η καταλληλότερη συνθήκη για την αξιοποίηση των πηγών κατά τη διδασκαλία. Η μετωπική διδασκαλία και ο μονότονος μονόλογος των διδασκόντων δίνουν τη θέση τους σε διερευνητικές διεργασίες και σε συμμετοχικό διάλογο. Η αυθεντία του δασκάλου αντικαθίσταται από τη συνυπευθυνότητα στην αναζήτηση της αλήθειας από διδάσκοντα και διδασκόμενο. Οι ιστορικές πηγές δίνουν όλες αυτές τις δυνατότητες και παράλληλα στοχεύουν στην καλλιέργεια της κριτικής σκέψης και της ιστορικής κρίσης. Ο διδασκόμενος μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα δεν είναι ένας παθητικός δέκτης μιας αλήθειας που την ανακάλυψαν κάποιοι άλλοι αλλά ένας ερευνητής που παλεύει για την κατάκτηση της ιστορικής αλήθειας μέσα από την επεξεργασία των ιστορικών πηγών. Μια δουλειά καθόλου εύκολη αλλά γοητευτική, όταν ξέρει κανείς να ερευνά με σύστημα και μεθοδικότητα. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]