Αυτός, ένας Έλληνας που ζει στη Γερμανία, γράφει σ` εκείνη, μια Ελληνίδα που μένει στην Ελλάδα.
Μέσα από το γράμμα αυτό αναδύονται δυο διαφορετικοί κόσμοι: ο δικός του, της Δυτικής Ευρώπης του σήμερα, ο δικός της, μιας Ελλάδας που προσπαθεί να βγει από τη φθορά - ο δικός του, του επιστήμονα, ο δικός της, της καλλιτέχνιδας - αλλά και το κοινό τους παρελθόν, οι κοινές αναμνήσεις, η πολύπλοκη σχέση τους, το πάθος τους δια μέσου του χρόνου.
Ο Φίλιππος θυμάται, αναπολεί: τη γνωριμία του με τη Δάφνη, αυτά που τους σφράγισαν στα φοιτητικά τους χρόνια, τη δεκαετία του `60, αλλά κι αυτά που, ίσως χωρίς να το θέλουν, τελικά τους χώρισαν. Και τώρα;
Το γράμμα αυτό, -με όλη τη νοσταλγική ατμόσφαιρα του Ρήνου τους, απευθύνεται απεγνωσμένα στη Δάφνη. Ύστατη ίσως προσπάθεια συνεννόησης και προσέγγισης, ίσως η παρακαταθήκη τους, ο φόβος του ορατού πλέον θανάτου, η ξαφνική μοναξιά, ο νόστος, όλα αυτά βγαίνουν σε μια ειδική για εκείνον στιγμή με μια μορφή λιτή, αλλά ταυτόχρονα χειμαρρώδη.

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]