Τα ερεθίσματα που δέχεται το άτομο από το άμεσο φυσικό και κοινωνικό του περιβάλλον κατά τα έξι πρώτα χρόνια της ζωής του επιδρούν αποφασιστικά στην ανάπτυξη όλων των ψυχοσωματικών και διανοητικών του ικανοτήτων. Κατά το διάστημα αυτό, την αναπόφευκτη αδυναμία του οικογενειακού περιβάλλοντος να καλύψει απόλυτα την ομαλή, ισόρροπη και ισόπλευρη ανάπτυξη των ικανοτήτων του παιδιού, καλείται να αναπληρώσει η προσχολική εκπαίδευση. Η φοίτηση σε σχολεία προσχολικής αγωγής δίνει την ευκαιρία στα παιδιά, μέσα από κατάλληλα εκπαιδευτικά προγράμματα, να αναπτύξουν κοινωνικότητα, αυτοπεποίθηση, πρωτοβουλίες και δεξιότητες, που θα τα κάνουν ικανά να αντιμετωπίζουν προβληματισμούς και δυσκολίες στην καθημερινή κοινωνική και οικογενειακή ζωή, με λίγα λόγια να προετοιμαστούν για μια ομαδική κοινωνική ένταξη. [. . .]

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]