«Ο άγνωστος σε μας γερμανός φωτογράφος Zeitz, του οποίου το έργο έχει διασωθεί και εκτιμηθεί χάρη στο κύρος της υπογραφής του Ρωμαΐδη, αποτυπώνοντας με τη φωτογραφική του μηχανή εικόνες από τους πολέμους του 1912-1913, υιοθετεί μαζί με τους άλλους συναδέλφους του, αλλά και με ερασιτέχνες φωτογράφους, μια πρωτοποριακή ακόμη τότε μέθοδο καταγραφής της ιστορικής μαρτυρίας. Για την ευρωπαϊκή ήπειρο οι Βαλκανικοί Πόλεμοι αποτελούν όχι μόνο οριακό σημείο έναρξης μιας μακρόχρονης πολεμικής περιόδου, αλλά και έναν σταθμό στον τρόπο καταγραφής των πολεμικών γεγονότων, εισάγοντας μια νέα μέθοδο οπτικοποίησης της ιστορικής μαρτυρίας: η γενικευμένη χρήση της φωτογραφικής ανταπόκρισης, ενός σχετικά νέου είδους αποτύπωσης, κάνει την εικόνα του μετώπου γνωστή, προσιτή αλλά και τραγικά οικεία στο ευρύ κοινό, προσδίδοντας νέα όρια στη χρησιμότητα και σκοπιμότητα της πληροφόρησης...
Ο Zeitz, όπως άλλωστε οι περισσότεροι παρατηρητές του πολέμου στα ελληνικά μέτωπα, ακολουθεί το Γενικό Επιτελείο. Αποτυπώνει τη γύρω καθημερινότητα, την ταλαιπωρία, τη βία, τις ηρωικές και τις επίσημες στιγμές. Ο μικρόκοσμός του προσφέρει μια σε βάθος τομή, μια μικροσκοπική αλλά όχι μυωπική οπτική ενός επεισοδίου της σύγχρονης ιστορίας, λίγο πριν από την κορύφωση του δράματος που ονομάζεται Ανατολικό Ζήτημα, την οριστική δηλαδή κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας».
Ελένη Γαρδίκα-Κατσιαδάκη

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]