Με την εργασία μου αυτή ακτινογραφώ την επαγγελματική μου διαδρομή από τις ημέρες της Σχολής Ικάρων μέχρι την ημερομηνία παραιτήσεώς μου από τις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων με το βαθμό του Πτεράρχου Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας.
Αντιλαμβάνομαι ότι η σταδιοδρομία μου δεν παρουσιάζει γενικότερο ενδιαφέρον. Συμβαίνει όμως η πορεία μου στο στράτευμα να συνδέεται με διάφορους τρόπους με τους πρόσφατους αγώνες του έθνους μας ενάντια στον τουρκικό αναθεωρητισμό και με την προστασία των νομίμων συμφερόντων μας έναντι άσπονδων «φίλων».
Επομένως η αφήγηση των γεγονότων αυτών είναι ένα μικρό μέρος της ιστορίας μας, που πρέπει να ενδιαφέρει κάθε συνειδητοποιημένο πολίτη, γιατί ο αγώνας συνεχίζεται και θα επηρεάσει στο μέλλον τη ζωή μας με πολλούς τρόπους.
Στον αγώνα που διεξήχθη τα περασμένα σαράντα χρόνια είχα το προνόμιο να αγωνισθώ υπό την ιδιότητα του αξιωματικού των Ενόπλων Δυνάμεων στα πρώτα στάδια της ζωής μου ως χειριστής μαχητικών αεροσκαφών και εκπαιδευτής πτήσεων, για τη δημιουργία μιας σύγχρονης αεροπορικής δύναμης, ικανής να αποτρέψει κινδύνους για την εθνική μας ασφάλεια.
Στα κατοπινά χρόνια, ως ανώτατος αξιωματικός, συνεισέφερα τις «επαγγελματικές» γνώσεις μου και συνεργάσθηκα με επιφανείς πολιτικούς άνδρες της χώρας μας, που με περιέβαλαν με την εμπιστοσύνη τους και μου εμπιστεύθηκαν αποστολές κρίσιμες για το έθνος.
Ανταπέδωσα την εμπιστοσύνη τους αυτή και εργάσθηκα με πίστη στη νόμιμη εξουσία, χωρίς συσχετίσεις με τις πολιτικές μου πεποιθήσεις. Για όλα αυτά, πριν φύγω, επιθυμώ να καταθέσω τη μαρτυρία μου. Αρχίζω την αφήγηση από τα νεανικά μου χρόνια.

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]