"Δε σ` αρνήθηκα ποτέ ζωή της νιότης μου αγαπημένη. / Κι όσο πορεύομαι, τόσο πιο ριζωμένος νιώθω μαζί σου. / Καμιά χαρά δεν μπορεί να ξεπεράσει / την αψιά γεύση της αγωνίας σου, / της θυσίας σου για κάτι καλύτερο. / Αποστολή! Τι μεγαλύτερο μπορεί να ποθήσει η καρδιά; / Ευτυχισμένος που καταδικάστηκα να ζω πυρπολημένος απ` τη φωτιά σου".
(απόσπασμα από το βιβλίο)
Θα προτιμήσω να χαιρετίσω τον ποιητή με τους τελευταίους αισιόδοξους στίχους του ποιήματός του "Δε σ` αρνήθηκα ποτέ", που νομίζω πως συγκεφαλαιώνουν την ωραία περιπέτεια της ζωής του.
(απόσπασμα από το πρόλογο του Δημήτρη Νικορέτζου)