«Δε μιλάς στα κουνέλια όταν τρώνε. Τρομάζουν. Με τους ανθρώπους συμβαίνει το ανάποδο. Οι άνθρωποι τρομάζουν άμα δε μιλάς», ψιθύρισε η Σταμάτα στην Ήρα. Η Ήρα, ο Άρης κι ανάμεσά τους η σιωπή. Μια σιωπή ασφυκτικά γεμάτη από το παρελθόν τους. Την ταξιδεύουν για να το εξαντλήσουν. Πληγωμένοι, προδομένοι και ξαφνιασμένοι απ` τη ζωή, αποτραβιούνται για να μάθουν απ` την αρχή να την ανιχνεύουν. Ξεχασμένα ερωτηματικά κι ασύμφορες αλήθειες παίρνουν τη θέση τους. Κι η σιωπή, από ενοχή, γίνεται ανάλαφρη σαν αθώα.
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]