Μια φορά συζητούσα με έναν φίλο μου, λάτρη των ηλεκτρονικών παιχνιδιών, για την επιρροή των παιχνιδιών στην καθημερινότητα μας και το κατά πόσο μας εμπνέουν στην πραγματική μας ζωή· μπλέκοντας στην κουβέντα μας την τέχνη των videogames και τη φιλοσοφία, μου είπε ότι ο Νίτσε θα ήταν τρομερός gamer! Ο ίδιος ο Νίτσε, στην απολαυστική αυτοβιογραφία του, λέει: `Δεν ξέρω κανέναν καλύτερο τρόπο για να έχει κάποιος συναλλαγές με μεγάλα πνευματικά έργα, εκτός από το παιχνίδι. Αυτή είναι μια ουσιαστική προϋπόθεση, κάτι σαν μια ένδειξη μεγαλείου`. Στο απόγειο της έμπνευσής του, στον Ζαρατούστρα του, ο Νίτσε μας λέει ότι ο άντρας χρειάζεται το παιχνίδι. Χρειαζόμαστε το παιχνίδι, λοιπόν, σύμφωνα με τον φιλόσοφο. Γιατί όμως; Γιατί μας έλκει το pro; Γιατί αφιερώνουμε τόσο χρόνο από τη ζωή μας σ` αυτό; (...)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]