`...Στον καιρό των τελευταίων Ελλήνων η Ταρσός ήταν αρκετά προοδευμένη πόλη. Στα 1913 είχε ηλεκτροφωτισμό. Στο ποτάμι είχε μια γεννήτρια ρεύματος που έδινε στο φως εξωτερικό στους μαχαλάδες και στους δρόμους. Στο `Μιλιέτ Μπαχτσέ` (= Εθνικός Κήπος) υπήρχε κινηματογράφος που λειτουργούσε απ` τα 1916 - 17. Υπήρχε θέατρο όπου έπαιζαν περιοδεύοντες θίασοι και καφενεία, ταβέρνες, ζαχαροπλαστεία.
Είχε τουρισμό και κίνηση, ρομαντικούς περιπάτους κλπ.
Στην άκρη της πόλης ήταν ο σταθμός του τρένου. Όλοι οι γιατροί και φαρμακοποιοί της Ταρσού ήταν Χριστιανοί.
Ο περίφημος γιατρός Εμμανουήλ Μάλλης από τη Μύκονο ήταν σπουδαίος παθολόγος. Έφταναν σ` αυτόν απ` όλα τα μέρη να θεραπευτούν. Άριστοι γιατροί ήταν οι αδελφοί Χαραλαμπίδη (συγγενείς μου) από τη Μουταλάσκη.
Στα τελευταία χρόνια φάνηκε κι ένας Τούρκος γιατρός...`.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]