Στην Μεσοποταμία, που θεωρείται το κέντρο του κόσμου, πάντα χρησιμοποιούνταν η βία. Σ` αυτή την περιοχή για να μπορέσει κάποιος να συνεχίσει να υπάρχει έπρεπε συνεχώς να αγωνίζεται. Με την ίδια πραγματικότητα ήρθαν αντιμέτωποι και οι Κούρδοι που βρίσκονται σ` αυτό το σημαντικό γεωγραφικό κέντρο, δηλαδή αγωνίζονταν αδιάκοπα για να μην τους αρνούνται την ύπαρξή τους. Γι` αυτούς τους λόγους θέλω να σας γνωστοποιήσω, ότι αφενός μεν ζω με την περηφάνεια και την χαρά που είμαι ένα από τα τέκνα του κουρδικού λαού, και αφετέρου αισθάνομαι βαθειά τη θλίψη και τους πόνους ως μέλος μιας κοινωνίας που της στερούν την ελευθερία της. Πρέπει, επίσης, να προσθέσω ότι είμαι ευτυχισμένος γιατί είμαι κομμάτι ενός λαού που γνωρίζει, ότι ο αγώνας είναι ο σημαντικότερος παράγοντας που αναδεικνύει τις αξίες της ζωής. Επίσης, είμαι τυχερός γιατί ξέρω ότι το αγωνιστικό πνεύμα και η βούληση που διακρίνει το λαό μας δεν περιορίζεται μόνο σ` αυτόν, αλλά ταυτόχρονα γεννά κοινωνικές αξίες και, επίσης, είμαι τυχερός γιατί βλέπω πιο αντικειμενικά τη ζωή.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]