`. . .το βασικό πόρισμα της παλαιοανθρωπολογικής έρευνας είναι η κοινή φυλογενετική προέλευση και η στενή βιολογική συγγένεια των σύγχρονων πληθυσμών του ανθρώπου. Συμπέρασμα που υπαγορεύει, ως αναγκαία παράμετρο της ίδιας της ανθρώπινης διάστασης, τη συνακόλουθη υπευθυνότητα της συμπεριφοράς του ανθρώπου τόσο απέναντι στον οργανικό και τον ανόργανο κόσμο που το περιβάλλει.` `Κίνητρο για τη συγγραφή αυτού του ανθρωπολογικού οδοιπορικού ήταν η προσωπική ανάγκη αποκατάστασης της ενότητας των αποτελεσμάτων της καθαρής (;) επιστημονικής έρευνας με την εξίσου σημαντική - στην περίπτωση της Μάνης - υποκειμενική διάσταση. Αποκατάσταση που αφορά όχι μόνο το γνωστό ψυχικό δυϊσμό του μετουσιωμένου στο χρόνο ιστορικού ερευνητή, αλλά πολύ περισσότερο - πλάι στην αποκάλυψη του Ταινάριου ανθρώπου στο χώρο της Μάνης - την απρόβλεπτη αποκάλυψη ενός άλλου ανθρωπολογικού - κοινωνικού και ιστορικού - φαινομένου, του Μανιάτικου κόσμου. Ενός κόσμου ιδεών, αντιλήψεων, πεποιθήσεων και συναισθημάτων, πλεγμένων γύρω από τις αξίες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της κοινωνικής ευθύνης και της ψυχικής ανάτασης`.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]