Άνθρωποι σαν και εμάς, που κληρονόμησαν μόνο μια χούφτα με τσαλακωμένα όνειρα, προσπαθούν ασταμάτητα να πλησιάσουν τον παράδεισο και να βάλουν τα σακατεμένα πόδια τους στα μαλαματένια εδάφη. Κι όμως, ο παράδεισος σαν να σε κοροϊδεύει, μια φεύγει, μια γλιστράει, και όλο μετακινείται πιο πέρα, πιο μακριά, μέχρι εκεί που σβήνει το βλέμμα του ανθρώπου και σκοτεινιάζει η λογική του. Ο Πύλος, η Βέρα και οι άλλοι είναι τόσο βαθιά εγκλωβισμένοι στην ψευδαίσθηση της αλλαγής, που δεν ξέρουν αν θα βρουν ποτέ τη δύναμη να κραυγάσουν από μέσα τους: Τελικά πού είναι, πού βρίσκεται ο παράδεισος; Ίσως εκεί που σε αγαπούν ειλικρινά και σου σκουπίζουν πονετικά το παγωμένο σου δάκρυ. . . Το βιβλίο «Ο παράδεισος είναι δίπλα» σίγουρα θα το διαβάσετε με συγκίνηση, μα θα διστάσετε να το δανείσετε γιατί δύσκολα θα σας το επιστρέψουν.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]