[...] Ως συγγραφέας και ΑΝΘΡΩΠΟΣ (κυρίως) αισθάνομαι εξαιτίας του ΠΑΓΟΥ στο στήθος εδώ και χρόνια το βάρος μιας αριστερής πατούσας πολικής άρκτου, γιατί οι συγγραφείς του παγογράφοι τόλμησαν να υπερβούν τις αγιοβασιλιάτικες παιδικές μου φαντασιώσεις, ακυρώνοντας καταλυτικά την ηρωική κλίμακα του παλαιού μου φίλου Μιχαήλ Στρογκόφ. Όπου κι αν ταξίδεψα η φήμη τους με πληγώνει. Από το μικρό καπνισμένο πανδοχείο των Κοπίων ως το σεμνό μπάνγκαλοου στο Πόγραδετς κι απ` το ερπετοφόρο Γιουκατάν του Μεξικού ως την ευχάριστη κωμόπολη Ντιριντάουα της Κεντρικής Αφρικής. Ξέρω όμως κατά βάθος πως δεν πρόκειται για `πληγή` συγγραφικού ανταγωνισμού αλλά για μια αβάσταχτη νοσταλγία, νοσηρός θαυμαστής πάντα της φυγοκέντρου περιπέτειας σ` αυτούς τους μίζερους καιρούς, τους γεμάτους από μέτριους συντηρητές φαντασίας και ονείρων.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]