Τα διηγήματα της Παναγιώτας Ροδοσθένους - Μορίδου δεν είναι φανταστικές αφηγήσεις ενός ευφάνταστου προσώπου· είναι η λογοτεχνική έκφραση βιωμάτων ζυμωμένων με τον βαθύ πόνο και το αστέγνωτο δάκρυ. Είναι αληθινές ιστορίες με πρωταγωνιστές πρόσωπα οικεία, φιλικά, αγαπημένα, που λαχταρούσαν τη ζωή, αλλά έθεταν σε ανώτατη μοίρα τη λευτεριά της μαρτυρικής πατρίδας. Ήρωες, μάρτυρες, αγωνιστές που θυμίζουν τους Ελεύθερους Πολιορκημένους του Μεσολογγίου ή τις άπειρες θυσίες του Ελληνικού Γένους. Μορφές γλυκύτατες που ξεπέρασαν τον φυσιολογικό πόθο για επιβίωση, κατανίκησαν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης κι έστησαν με τον αγώνα τους βωμό θυσίας, πάνω στον οποίο θυσίασαν τα σώματά τους.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]