Αν ο Χανς Μάγκνους Έντσενσμπέργκερ θεωρείται για τους Δυτικογερμανούς διανοούμενους απόγονος του Σίλλερ, τότε ο Στέφαν Χερμλίν είναι σίγουρα `ο κλασικός συγγραφέας` της ΓΛΔ. Πέρα απ` αυτό υπάρχει ο γερμανόφωνος κόσμος και η λογοτεχνία του· γι` αυτόν ο Χερμλίν είναι Γερμανός και η αυθεντικότητά του δε θα μπορούσε να ταλαντευτεί απ` τη μια πλευρά ή την άλλη ούτε να χωρέσει σε μια κατηγορία. Το ίδιο και το έργο του Λυκόφως που με απλή και στρωτή γλώσσα, αλλά με τελείως διαφορετικό στιλ απ` ό,τι στα άλλα διηγήματα, περιγράφει τις πνευματικές ανάγκες του ατόμου μέσα στο ασφυχτικά επιβαλλόμενο κλίμα του υπαρκτού σοσιαλισμού, αφήνοντας κατά πολύ πίσω παλιότερα, αλλά εκλεκτά στο είδος τους, έργα του. `Δεν ήμουν ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος από το εργατικό κίνημα στο οποίο ανήκα`, γράφει ο Χερμλίν στο Λυκόφως. `Μοιραζόμουν την εμπειρία του, το μεγαλείο του, την αθλιότητά του. Αυτό που με απομόνωνε θα ένωνε αργότερα άλλους`.
Και είναι το τέλος που μετράει, στο τέλος φαίνονται τα λάθη, οι αντιθέσεις-αντινομίες, οι αποτυχίες, τότε ταυτίστηκε η αισθητική με την πολιτική στο πρόσωπο ενός ανθρώπου, την ώρα που ο ήλιος έγερνε, η μέρα χανόταν και το λυκόφως απλωνόταν αργά αργά...

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]