Η παρούσα λεξικογραφική εργασία αποτελεί καρπό πολύχρονης προσπάθειας σύνοψης των στερεότυπων φράσεων που ανήκουν στις παλιότερες μορφές της ελληνικής γλώσσας και χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα ευρύτατα και ως επί το πλείστον αμετάβλητες ή ελάχιστα αλλαγμένες. Επιβίωσαν, διότι χαρακτηριζονται από περιεκτικότητα, σαφήνεια και χάρη αλλά και εξαιτίας της αδυναμίας που παρουσιάζει η νεοελληνική γλώσσα να τις αντικαταστήσει (τις περισσότερες τουλάχιστον) με άλλες. Σε μια εποχή μάλιστα που ο γλωσσικός αφελληνισμός προχώρησε και παγιώθηκε επικίνδυνα, δημιουργείται η ανάγκη, όχι μόνο να σταματήσει η απεμπόληση των στερεότυπων αυτών φράσεων, αλλά και να διατηρηθούν στον προφορικό και γραπτό λόγο και ν’ αποκτήσουν το κύρος που τους αξίζει. Μάλιστα, ευχής έργον θα ήταν η χρήση τους να γενικευθεί, σε μια προσπάθεια να σταματήσει η αλλοίωση της φυσιογνωμίας της ελληνικής γλώσσας, όχι μόνο απ΄ όσους διαθέτουν γλωσσική ευαισθησία, αλλά κι απ’ όλους όσοι έχουν την τιμή να έχουν ως μητρική τους γλώσσα τη γλώσσα του πνεύματος, της τέχνης και της επιστήμης, την ελληνική.

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]